Victor Hugo – dziewiętnastowieczny dramaturg

Francuski pisarz dla rozwoju literatury

Victor Hugo zasłynął jako autor poezji, dramatów i powieści. Francuski poeta jako przedstawiciel romantyzmu zaskarbił sobie serca czytelników utworem „Nędznicy”, „Katedra Marii Panny w Paryżu” czy „Ostatni Dzień Skazańca”. Wszystkie jego utwory zachowane są w tematyce poważnej, poruszającej sprawiedliwość, krytykującej krzywdę społeczną. Niosą one wartości społeczne, ich wady i zalety, a także konsekwencje niesprawiedliwych reżimów.

Pochodzenie autora

Poeta urodził się dwudziestego szóstego lutego 1802 roku w Besancon we Francji, gdzie również dorastał i zaczął tworzyć. Zaczynał od ballad, wydał powieść, a następnie podążając w stronę dramatów i wyrażania dziełami swoich poglądów politycznych. Wielokrotnie ukazał on odrzucenie z powodu miłości, nieuczciwość społeczną, czy nieszczęśliwe skutki złej polityki (wprowadzając tym w swoje dzieła fatalizm). Hugo wyrażał swoje niezadowolenie istnieniem burżuazji i identyfikował się z ludem, mocno wbudowując w swoje dzieła swoje stanowiska polityczne, przyczyniając się tym do swojego późniejszego stanowiska w rządzie. Zmarł 22 maja 1885 roku w Paryżu.

Charakterystyka dzieł

Przez jego dzieła przewija się skomplikowana, ale głęboka tematyka. Dramat romantyczny „Ruy Blas”, do którego dogłębnie się przygotował podróżując i zbierając informacje jest określana jako jedno z najlepszych jego dzieł, opowiadająca o hiszpańskiej rodzinie królewskiej i intrygach oplatających jej członków – gdzie Ruy Blas stara się o miłość królowej, samemu nie należąc do rodziny szlacheckiej. Dramat ten został wystawiony po raz pierwszy w 1838 roku.

Najczęściej rozpoznawanym dziełem poety są jednak „Nędznicy” (opublikowana w roku 1862), gdzie Javert trwa w pościgu za zbiegłym galernikiem, Jeanem Valjeanem – wierząc w przemianę ludzi od zła do dobra, swoim stylem czyniąc to konkretne dzieło ciekawym połączeniem wielu gatunków: powieści przygodowej, obyczajowej, a nawet kryminału. Ukazał on historię ludu, który widział przygotowując się do dramatu „Ruy Blas” – ukazując biedę ludu, dyskryminację i odrzucenie.

Jednym z wielkich dzieł jest również Katedra Marii Panny w Paryżu. Powieść ta została wydana w 1831 roku i ukazuje historię  Quasimodo, jego zgubne uczucie, zakazane pożądanie wobec Esmeraldy. Porusza problemy tolerancji, nie wykazując wyraźnej granicy pomiędzy złem i dobrem, dając czytelnikowi możliwość zrozumienia niższych warstw społecznych Francji z piętnastego wieku. Nawet „zły charakter” nie jest tak naprawdę „zły”, co wyjątkowo wyróżnia tą powieść na tle jego innych dzieł wyrażających jasno jego poglądy polityczne.